Het was een beetje heiig. Achter het hek stonden al vroeg de vliegfanaten op te letten hoe dat wel allemaal moest.
Ik kreeg toestemming om vanaf baan 36 op te stijgen voor mijn VFR’tje naar Leleystad. Netjes liep ik mijn controles door en zette mijn plane in de richting van de baan. Daar aangekomen zag ik die vervelende bomenrij weer. Onwillekeurig ging ik over op de snel-opstijg methode. Nog dat ik de remmen vasthield liet ik het toerental oplopen en plots liet ik de remmen los en gaf flink gas bij. Snel was ik op stijgsnelheid. Neus omhoog en ja daar zagen wij de tv toren al. Eerst maar eens even naar Naarden. En daar de eerste schrik. Mijn boot niet zichtbaar. Had ‘m nog zo netjes gepoetst. Maar a la, mijn GPS aan en naar Leleystad. Via wat bekende herkenningspunten een makkie. Leleystad is wel wat gezellig maar ook niet om er te blijven. Dan alleen tanken. De landing verliep vloeiend.
Na het tanken vroeg ik een toestemming om eens op De Kooy aan te gaan. Tot mijn verbazing kreeg ik het direct. Na te zijn opgestegen wilde ik eerst wel eens eventjes de omgeving verkennen. Laten we Marken doen, dacht ik zo. De 3 windmolens aan het begin van de dijk waren niet alleen vanuit de lucht mijn bakens, ook met onze zeilboot, een 30 jaar oude Hurley, wordt er dankbaar gebruik van gemaakt. Onwillekeurig moest ik denken aan mijn marifoon contact met Meldpost IJsselmeer, dat ik ze meldde dat er vrijwel geen wind was en dat zij ieder uur bleven volhouden dat er wel een windje 5 stond.
Ik vervolg de kustlijn om daarna toestemming te vragen op baan 22 te landen. Een perfecte ILS landing volgt. Vanuit mijn radio kwam eerst wat knetterend geluid, direct gevolgd door een plezierig vrouwenstem die mij op de koffie uitnodigde. ‘Kom eindelijk eens naar beneden kl…, je koffie staat er al een tijdje’.
Na een kopje koffie met zelfs een stukje appeltaart vroeg ik toestemming om Texel te gaan bekijken. Ik hoorde iets van ‘Moet dat?’ of was het ‘Doe dat’? Geeft niet. Mijn motor was snel op temperatuur om het eerste waddeneiland te bezoeken.
Prachtig om zo een molen vanuit de lucht te zien. En verderop zag ik de boten van onze marine. Texel is wel te doen. Makkie eigenlijk. Dat zal met die straaljager wel anders zijn gegaan dacht ik toen ik een ‘touch and go’ deed. Vanuit de lucht zocht ik contact met Ameland, dit was ineens mijn bestemming geworden.
Onderweg genoot ik van de waterspiegelingen. Met mijn GPS vond ik vliegveld Ameland al snel. Ik kreeg toestemming om een nette landing op baan 27 te maken. Gras was net gedaan zeiden ze.
Zo gebeurde het ook. Rustig liet ik mijn toestel uitlopen in de richting van het ontvangstgebouw. Vlak ervoor gebeurde het. Een snerpend geluid kwam tot mij. ‘Mijn moeder komt eraan’. Van de schrik viel mijn hand op de choke en viel de motor uit. Ik stapte snel uit. Bij het terras zag ik een le.... st.. Die op wat ik ook zei mij rustig bleef aankijken. Wat een wereld!
Wordt vervolgd, Loek
Leuk getypt
